Maaike Vanderschuren - ab Actis

Toen ik een klein meisje van 4 was, was mijn opa ooit ziek. Vol vertrouwen stapte ik met mijn dokterskoffertje, speelgoedstethoscoop en doosje pleisters de kamer binnen, want ik zou hem natuurlijk wel even beter maken. Ik was dan ook intens teleurgesteld dat die missie niet slaagde. Zelf herinner ik me dit niet meer, maar dit verhaal wordt nog vaak door mijn opa verteld. Hij is ervan overtuigd dat toen mijn keuze voor de geneeskunde al vaststond.

Een aantal jaren later, inmiddels 17 lentes jong, begon ik aan mijn studie geneeskunde hier in ’t hartsie van ’t land. In mijn eentje, dus al snel zocht ik naar dingen die ik naast mijn studie zou kunnen doen en waarbij ik veel mensen zou leren kennen. De MSFU “Sams” bleek een makkelijk opstapje, en al snel was ik helemaal gewend aan het leven als actief geneeskundestudent. De barcommissie, de snowcie en de BECO, allemaal in één jaar?! Ik leek wel gek, maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik heb veel nieuwe gezichten leren kennen achter de bar, aan één stuk door gelachen tijdens mijn momenten met de snowcie en een hele fijne groep vrienden overgehouden aan de BECO. Ik heb dan ook niet lang hoeven nadenken toen ik in maart gevraagd werd om plaats te nemen in het bestuur. Mijn volmondig ‘ja’ kwam er al uit voordat ik er ook maar goed en wel over had nagedacht, maar ik ben er niet meer op teruggekomen. Samen met mijn vijf bestuursgenootjes ga ik er een geweldig jaar van maken, waarin we dichter bij elkaar, bij de vereniging en bij onszelf zullen komen. Ik hoop dat we niet alleen met elkaar, maar ook met jullie ervoor mogen zorgen dat dit jaar onvergetelijk zal worden. Dokter worden kan altijd nog!