Commissaris Externe Betrekkingen & PR

Tijn van Overdijk

Op de plek waar patiënt zero werd vastgesteld een aantal maanden geleden, daar kwam ik ter wereld ruim 21 jaar geleden: het mooie Brabant! Samen met mijn twee broers, ouders, drie paarden, vijf kippen, twee katten en een geit groeide ik op in Spoordonk; een dorp met meer koeien dan mensen en waarbij de dichtstbijzijnde supermarkt op vier kilometer afstand zit. Elke avond ging ik voetballen bij het plaatselijke veldje waarbij mijn broeken het vaak hebben begeven van de modder en scheuren. Niet veel later verruilde ik de voetbal voor de hockeybal en stortte ik me volledig in het hockeyleven. Drie keer per week trainen, invallen bij andere teams, training geven en wedstrijden fluiten behoorde tot de wekelijkse kost. Na mijn basisschool ging ik naar het Jacob-Roelandslyceum in Boxtel. Door sneeuw en regen fietste ik elke ochtend tien kilometer naar de middelbare school, aangezien openbaar vervoer in mijn dorp uitzonderlijk is.

Toen ik in de derde klas mijn vakkenpakket moest kiezen wist ik één ding zeker: biologie kies ik niet, want de gezondheidszorg ga ik toch niet in. Het jaar erna ging ik naar de open dag van de Radboud Universiteit in Nijmegen en omdat mijn broer daar net was begonnen aan geneeskunde ging ik voor de aardigheid ook daar maar eens kijken. Daarna was ik verkocht aan de studie en na smeken bij de examencommissie mocht ik toch biologie volgen als ik alle stof van het vierde jaar zelf zou inhalen. En zo werd het jaar erna biologie mijn beste en leukste vak op de middelbare school. Aangezien ik niet helemaal hetzelfde pad als mijn broer wilde volgen, koos ik voor de studie geneeskunde aan de Universiteit Utrecht. Ik had snel een kamer gevonden van maarliefst 6,5 m2 in het mooie Utrecht. Hoewel ik erg veel zin had om op mezelf te gaan wonen, miste ik wel de zachte G, het ons-kent-ons-gevoel en bourgondische gezelligheid. Daarom heb ik zo veel mogelijk geprobeerd dit vast te houden en mee te nemen naar Utrecht. Ik voelde mij meteen thuis op de studie en heb in mijn werkgroep mensen leren kennen die nog steeds mijn beste vrienden zijn. In mijn eerste jaar ben ik ook direct lid geworden van de activiteitenraad van de MSFU “Sams”. Daarna is het balletje gaan rollen en later heb ik ook een buitenlandse excursie (BECO) georganiseerd en de almanak ‘Homeostase’ gemaakt met zeven anderen. Als ik niet bezig ben met dingen organiseren of studeren ben ik waarschijnlijk aan het hockeyen, koken of genieten met vrienden. Ik heb veel zin om met z’n zessen de MSFU “Sams” een jaar draaiende te houden, samen mooie momenten te beleven en vrienden te maken voor het leven!