Commissaris Onderwijs

Marinka Oudenes

Het duurt vaak niet lang voordat mensen weten waar ik ben geboren. Als trotse Wageningse ga ik door het leven. Ik begreep er vroeger niks van waarom Wageningen het stempel van de ‘geitenwollen sokken’ kreeg. Niemand, behalve misschien mijn vader dan, droeg geitenwollen sokken in mijn omgeving. Toch bevatten ook stereotyperingen vaak een kern van waarheid en gedurende mijn studententijd in Utrecht kwam ik er steeds meer achter dat ik misschien toch ook wel wat weg heb van het stereotype. Hoewel ik van plan ben om in bestuurspak te flaneren mét nette schoenen aan (en niet op blote voeten of met geitenwollen sokken), ben ik toch ook wel de vegetariër van de groep. Voordat ik verder ga over het bestuursjaar, wil ik jullie graag meenemen naar mijn jongere jaren. Ook als kind was ik niet verlegen, het maakte mij weinig uit of ik iemand wel of niet al kende. Als kind was ik heel goed in het doen van mijn eigen ding en als er iets was dat ik echt per se wilde, dan werd een nee van mijn ouders niet zomaar geaccepteerd. Dat heeft er onder andere toe geleid dat ik in groep 7, als 11 jarig meisje, al op uitwisseling ging naar Hongarije. De liefde voor uitwisselingen met andere landen en het ontmoeten van nieuwe mensen, hield niet op in de basisschool. Op de middelbare school heb ik het geluk gehad om ook een uitwisseling met Frankrijk en Kroatië te mogen doen. Bij beiden heb ik mensen ontmoet die ik tot op de dag vandaag nog spreek of schrijf. Mijn verdere tijd op de middelbare school, het Pantarijn in Wageningen, heb ik ook als zeer positief ervaren. Leuke klasgenoten, laagdrempelig contact met docenten en veel vrijheid. Zo vond mijn mentorgesprek wel eens plaats op zondagavond bij de docent thuis, samen met mijn ouders. Ik ben er vrij zeker van dat mijn vrienden en omgeving veel hebben bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Ik was me zo thuis gaan voelen, dat ik toch ook best wel even moest wennen toen mijn studentenleven begon. Toch begon ik gelijk heel gemotiveerd (misschien zelfs iets té) met studeren.

Langzamerhand begon ik me ook in Utrecht steeds meer thuis te voelen en kwamen er steeds meer vrienden en activiteiten bij. Ik houd heel erg van sporten, zo heb ik in oktober de halve marathon van Amsterdam gelopen en ben ik vorig jaar gestart met hockeyen. In tijden van corona kon ik niet achterblijven en heb ik toch ook maar een racefiets gekocht. Mijn actieve leven bij de studievereniging begon pas echt in mijn tweede jaar, toen ik bij de ACTIVE terecht kwam. Een commissie met gezelligheid én maatschappelijke betrokkenheid kon ik niet aan mij voorbij laten gaan. Toen begon eigenlijk het balletje te rollen en zo belandde ik later in de galaraad, de BVT3 en werd mij uiteindelijke de beruchte vraag gesteld. Na lang wikken en wegen, voelde ik dat ik deze unieke kans niet moest laten schieten. De fantastische groep en de geweldige functie als commissaris onderwijs hebben er zeker aan bijgedragen dat ik ja heb gezegd.